युनिकोड
भक्तपुरको कटुञ्जेका कृष्णगोपाल बखुन्छें हरेक वर्ष तिहारमा भाइटीका ग्रहण गर्न रानीपोखरी आउँछन्। उनी तिहारमा रानीपोखरीमा आएर टीका लगाउन थालेको दुई दशक बढी भइसक्यो।
रानीपोखरी त्यो पवित्र स्थल हो जहाँ टाढा–टाढाबाट मानिसहरू तिहारको टीका लगाउन आउने गर्दछन्। अझ यो ठाउँ दिदी–बहिनी नभएकाहरूका लागि विशेष छ। जहाँ स्थानीयले प्रदान गर्ने आतिथ्य र परम्पराले पारिवारिक माया र एकताको अनुभव गराउँछ। यहाँ टीका केवल धार्मिक अनुष्ठान मात्र होइन बरु सामाजिक र भावनात्मक वन्धनको प्रतिक पनि हो।
टीका लगाउन आउनेहरूले यहाँको आत्मीय वातावरणमा आफ्नै दिदी–बहिनीको सान्निध्य पाउँछन्। कतिले यो परम्परालाई आफ्नो जीवनको अभिन्न अंग बनाएका छन्।
दुई दशकभन्दा लामो यात्राः कृष्णगोपाल बखुन्छें
कटुञ्जेका कृष्णगोपाल बखुन्छेंले रानीपोखरी आएर टीका लगाउन थालेको २२ वर्षभन्दा बढी भइसकेको छ।
कृष्णगोपालको यो नियमित आगमनले परम्पराप्रति उनको गहिरो निष्ठा र भावनात्मक लगाव झल्किन्छ। उनको लागि रानीपोखरी केवल टीका लगाउने ठाउँ मात्र होइन बरु पारिवारिक अभावलाई पूर्ति गर्ने पवित्र स्थल हो। उनको २२ वर्ष लामो यात्राले यो परम्पराको निरन्तरता र महत्वलाई उजागर गर्छ। प्रत्येक वर्ष यहाँ आउँदा उहाँले नयाँ उत्साह र आत्मीयता प्राप्त गर्छन्। जसले उनको जीवनमा तिहारलाई थप विशेष बनाएको छ।
पहिलो अनुभवको उत्साहः चिरिकाजी बज्राचार्य
बुङमतीका बासिन्दा चिरिकाजी बज्राचार्यले यो वर्ष पहिलो पटक रानीपोखरीमा टीका लगाए। उनले उत्साहपूर्वक भने, ‘म पहिलो पटक हो। दिदी–बहिनी हुनुहुन्न। मलाई धेरै रमाइलो लाग्यो, धेरै खुसी लागेको छ। जिन्दगीमा धेरै खुसी लागेको छ। धेरै वर्ष भयो यहाँ आउन पाएको थिएन, अब आउन पाएँ।’
चिरिकाजीको यो अनुभवले रानीपोखरीमा पहिलो पटक टीका लगाउँदा प्राप्त हुने ताजा उत्साह र आनन्दलाई प्रष्ट पार्छ। उनको लागि यो अनुभव केवल परम्पराको पालना मात्र नभई जीवनमा नयाँ खुुसीको क्षण पनि बनेको छ। उनले यहाँको आत्मीय वातावरण र स्थानीयको न्यानो आतिथ्यले आफूलाई परिवारको बीचमा भएको अनुभुति भएको बताए। यो पहिलो अनुभवले उनलाई आगामी वर्षहरूमा पनि रानीपोखरी फर्कने प्रेरणा दिएको छ।
नियमित सहभागिताको सन्तुष्टिः डोलबहादुर श्रेष्ठ
मनमैजुका डोलबहादुर श्रेष्ठले रानीपोखरीमा गएर टीका लगाउन थालेको पाँच–छ वर्ष भइसकेको छ। उनले भने, ‘म यहाँ आएर टीका लगाएको पाँच, ६ वर्ष नै भइसक्यो। दिदी–बहिनी नभएकाले यहाँ आएको हुँ, खुसी लागेको छ।’
डोलबहादुरको यो नियमित सहभागिताले रानीपोखरीको परम्पराले उनको जीवनमा स्थायी स्थान बनाएको देखिन्छ। उनको लागि रानीपोखरीमा टीका लगाउनु केवल एक परम्परा मात्र होइन, बरु दिदी–बहिनीको अभावलाई पूर्ति गर्ने भावनात्मक अवसर पनि हो। यहाँको आतिथ्य र सामुदायिक भावनाले उनलाई हरेक वर्ष फर्कन प्रेरित गर्छ। उनको सन्तुष्टि र खुसीले रानीपोखरीको यो परम्पराले मानिसहरूको मनमा गहिरो प्रभाव पार्ने देखिन्छ।
रानीपोखरीको परम्पराको सांस्कृतिक र भावनात्मक महत्व
रानीपोखरीमा तिहारमा भाईटीका लगाउने यो परम्पराले दिदी–बहिनी नभएकाहरूलाई पारिवारिक मायाको अनुभव गराउँछ। कृष्णगोपालको दुई दशकभन्दा लामो यात्रा, चिरिकाजीको पहिलो अनुभवको उत्साह र डोलबहादुरको नियमित सहभागिताले यो परम्पराको गहिरो सांस्कृतिक र भावनात्मक महत्त्वलाई उजागर गरेको छ।
प्रतिक्रिया